Oxygon

Άρθρα

Baby Swimming – Βρεφική κολύμβηση.

Τα μωρά λατρεύουν το νερό. Εκεί άλλωστε βρίσκονταν τους 9 πρώτους μήνες της ζωής τους. Η βρεφική κολύμβηση ή η κολύμβηση σε νηπιακές ηλικίες, από 6 μηνών έως 4 ετών, είναι ένας εξαιρετικός τρόπος να περάσετε ψυχαγωγικό χρόνο με το παιδί σας, αλλά και να το βοηθήσετε να αναπτύξει τις βασικές κολυμβητικές του ικανότητες με τη μορφή παιχνιδιού.

 

Τα οφέλη του baby swimming

Η κολύμβηση ενισχύει το αμυντικό σύστημα των μωρών, που δεν έχει ακόμη αναπτυχθεί πλήρως, και βοηθά πολύ στην κινητική, μυϊκή και ψυχική τους ανάπτυξη. H σύσταση του νερού, η άνωση, η αντίσταση που ασκεί στο σώμα, τους προσφέρει ένα ευχάριστο περιβάλλον και την ευκαιρία να ενεργοποιήσουν τις αισθήσεις τους από πολύ νωρίς. Mαθαίνουν να ελέγχουν το σώμα τους, να αλλάζουν στάσεις και θέσεις. Eπιπλέον, το νερό τα χαλαρώνει, επειδή ρυθμίζει το μυϊκό τους τόνο και έτσι κοιμούνται πιο ήρεμα.

Το παιδί οδηγείται στην εκμάθηση των βασικών κολυμβητικών δεξιοτήτων, με ρυθμούς που υπαγορεύονται από τις ικανότητες της ηλικίας και την δεκτικότητά του. Ενδεικτικά, ένα βρέφος 6-12 μηνών μπορεί να εξοικειωθεί και να κρατά την αναπνοή του με το κεφάλι μέσα στο νερό, καθώς και να επιπλεύσει σε ύπτια θέση. Επίσης οι συνοδοί των παιδιών αποκομίζουν πολύτιμες πληροφορίες όσον αφορά την ασφάλεια αλλά και την εκπαίδευση στο νερό.

Τα προγράμματα baby swimming σχεδιάζονται έτσι ώστε να βοηθήσουν τα βρέφη να εξοικειωθούν με το νερό και να αναπτύξουν εμπιστοσύνη σε αυτό, μέσα από τη συμμετοχή τους σε ασφαλείς και ευχάριστες δραστηριότητες στην πισίνα. Επιστημονικές έρευνες έχουν δείξει ότι μέσω του παιχνιδιού, της εξερεύνησης και της ενθάρρυνσης, αυτές οι δραστηριότητες μπορούν να οδηγήσουν στην εκμάθηση βασικών κινήσεων κολύμβησης και δεξιοτήτων που βοηθούν την ασφάλειά τους στο νερό. Τα προγράμματα αυτά έχουν ξεκινήσει από τη δεκαετία του ‘60 στην Αμερική ενώ στην Ευρώπη έχουν αναπτυχθεί πολύ στη Γερμανία και στις Σκανδιναβικές χώρες και είναι πολύ διαδεδομένα και δημοφιλή.

 Επιπλέον, η κολύμβηση βοηθά το μωρό να κοινωνικοποιηθεί με άλλα βρέφη και γονείς, να αποδεσμευτεί από τους γονείς του και να αναπτύξει ταυτόχρονα θάρρος και εμπιστοσύνη στον εαυτό του και τις δυνατότητές του, ενώ αποτελεί έναν εξαιρετικό τρόπο να δεθούν ακόμα περισσότερο οι γονείς με τα μωρά τους.

Ωστόσο, οι γονείς δεν θα πρέπει να πιέζουν τα παιδιά αν αρνούνται κάποιες κινήσεις στην κολύμβηση, ούτε να τα κατακρίνουν αν δεν κάνουν μία άσκηση ακριβώς όπως την έδειξε ο δάσκαλος. Αντίθετα, τα μωρά χρειάζονται συνεχώς ενθάρρυνση και επιβράβευση, ενώ οι γονείς πρέπει πάντα να ακούν τις συμβουλές του δασκάλου. Τέλος, κάτι σημαντικό που πρέπει να προσέχουν οι γονείς είναι να μην τα έχουν ταΐσει πριν την κολύμβηση για τουλάχιστον δύο ώρες αν τα παιδιά είναι άνω των 2-2,5 ετών και για λίγο μικρότερο χρονικό διάστημα αν είναι μωρά.

 

Ποια είναι η σωστή ηλικία για να ξεκινήσει ένα βρέφος την κολύμβηση;

Η απάντηση στην παραπάνω ερώτηση είναι «όσο πιο νωρίς τόσο καλύτερα»! Πράγματι, τα βρέφη στην ηλικία των 6 μηνών εκτελούν αντανακλαστικές κολυμβητικές κινήσεις και αντανακλαστικό κράτημα της αναπνοής, όταν βρίσκονται κάτω από το νερό. Αυτό συμβαίνει γιατί όταν τα βρέφη βυθιστούν στο νερό, λόγω της αντανακλαστικής κίνησης της επιγλωττίδας, μπορούν να κρατήσουν την αναπνοή τους χωρίς να γίνει κατάποση. Στα νήπια αυτό θα πρέπει να διδαχθεί από την αρχή, γιατί η συγκεκριμένη αντανακλαστική κίνηση χάνεται με το χρόνο καθώς το βρέφος μεγαλώνει. Αυτός είναι και ένας από τους λόγους που η εκμάθηση κολύμβησης πρέπει να ξεκινάει από την ηλικία των 6 μηνών, ώστε να καλλιεργηθούν αυτά τα χαρακτηριστικά και να αποτελέσει μία εκούσια δεξιότητα. Πολλοί ερευνητές και επιστήμονες, συμφωνούν ότι η αντανακλαστική κολύμβηση είναι η πρωτογενής κινητική συμπεριφορά, που έχουν τα νεογνά στο νερό αμέσως μετά τη γέννα, σαν φυλογενετική ανάμνηση από τη ζωή τους πριν γεννηθούν. Αν οι αντανακλαστικές αυτές κινήσεις καλλιεργηθούν σωστά, μπορούν να γίνουν εκούσιες κολυμβητικές κινήσεις από τον 11ο μήνα και -μέσω των κατάλληλων ερεθισμάτων και της σωστής καθοδήγησης- να οδηγήσουν στην εκμάθηση αυτόνομης κολύμβησης από την ηλικία των 16 μηνών. Βεβαίως, ακόμα και μετά την ηλικία αυτή, δεν είναι ποτέ αργά τα παιδιά να αρχίσουν την κολύμβηση ώστε να αποκομίσουν τα σημαντικά οφέλη του baby swimming.

 

Η εταιρεία μας παρέχει τόσο συμβουλευτική υποστήριξη όσο και εξειδικευμένες υπηρεσίες για την κατασκευή και λειτουργία ενός κολυμβητηρίου baby swimming. Επικοινωνήστε μαζί μας για να ενημερωθείτε για τον τρόπο κατασκευής μιας πισίνας baby swimming και τις κατάλληλες τεχνικές απολύμανσης που δεν απειλούν την υγεία των νεογνών.

Πέντε #tips για την κολύμβηση στην πισίνα με το σκύλο σας

Με το σκύλο σας στην πισίνα

Οι σκύλοι αγαπούν το νερό! Εαν διαθέτετε πισίνα, κατά πάσα πιθανότητα ο σκύλος σας θα θέλει να κολυμβήσει. Να τον αφήσετε; Μια σύντομη απάντηση είναι πως δεδομένου ότι η πισίνα σας είναι χημικά ισορροπημένη τότε δεν υπάρχει κανένα απολύτως πρόβλημα. Παρακάτω θα βρείτε κάποιες συμβουλές οι οποίες θα καταστήσουν την κολύμβηση με το σκύλο σας στην πισίνα πιο ασφαλή τόσο για τον τετράποδο φίλο σας όσο και για όλη την οικογένεια.

Tip #1: Διατηρήστε την πισίνα σας ισορροπημένη

Οι σκύλοι μεταφέρουν ένα μεγάλο οργανικό φορτίο στην πισίνα. Από πολλές απόψεις, οι σκύλοι μοιάζουν πολύ με τους ανθρώπους – το πολύ χλώριο και το pH του νερού μπορεί να προκαλέσουν ερεθισμό του δέρματος και κοκκίνισμα των ματιών. Ωστόσο, υπάρχουν και άλλες ανησυχίες. Τα μάτια, η μύτη και τα αυτιά είναι πολύ πιο ευαίσθητα στην επίδραση του χλωρίου. Για να φροντίσετε την υγεία του σκύλου σας, είναι καλό να διατηρείτε τις τιμές των χημικών στα επιθυμητά επίπεδα. Το ελεύθερο χλώριο πρέπει να κυμαίνεται κοντά στα 2.0 ppm, το pH κοντά στο 7.5 και η αλκαλικότητα κοντά στο 100 για να είστε σίγουροι πως η πισίνα είναι κατάλληλη για το σκύλο σας. Μπορείτε να προμηθευτείτε τα διάφορα τέστ κιτ της Oxygon ώστε να ελέγχετε εύκολα και γρήγορα τις τιμές των χημικών στην πισίνα σας. Και να συμβουλεύεστε τον οδηγό μας για τη σωστή

Tip #2: Παρέχετε φρέσκο πόσιμο νερό

Εάν τους αφήσετε ελεύθερους, οι σκύλοι τις περισσότερες φορές αντιμετωπίζουν την πισίνα σαν ένα μεγάλο δοχείο με νερό. Το χλωριωμένο νερό (τυπικά μη επικίνδυνο) μπορεί να προκαλέσει προσωρινά προβλήματα υγείας εάν καταναλωθεί σε μεγάλες ποσότητες. Φροντίστε για μια καλύτερη εναλλακτική λύση, παρέχοντας ένα δοχείο με καθαρό νερό δίπλα στην πισίνα. Εκπαιδεύστε το σκύλο σας να πίνει νερό από το δοχείο και όχι από την πισίνα.

Tip #3: Χρησιμοποιήστε παιχνίδια πισίνας

Το κολύμπι είναι μια καλή φυσική άσκηση για τους τετράποδους φίλους μας. Κάποιοι σκύλοι έχουν έμφυτη την ικανότητα της κολύμβησης, ενώ άλλοι χρειάζονται λίγη ενθάρρυνση. Μια καλή ιδέα είναι να χρησιμοποιείτε διαφορετικά παιχνίδια στην αυλή και διαφορετικά παιχνίδια στην πισίνα.

Tip #4: Κάντε εύκολη την έξοδο από την πισίνα

Είναι πιο εύκολο για ένα σκύλο να μπει στην πισίνα από το να βγει. Υπάρχει πληθώρα τρόπων για να διευκολύνετε την έξοδο των σκύλων από την πισίνα. Εάν η πισίνα δεν διαθέτει σκαλοπάτια που να βοηθούν το σκύλο, υπάρχει ειδική σκάλα – ράμπα που διευκολύνει την έξοδο. Απλώς εκπαιδεύστε το σκύλο να τη χρησιμοποιεί. Θα βοηθούσε επίσης η τοποθέτηση κάποιου φυτού ή κάποιου άλλου σημαδιού για να βοηθήσετε το σκύλο να απομνημονεύσει το σημείο.

Tip #5: Ξεπλύνετε καλά το σκύλο σας μετά το κολύμπι

Τα χημικά της πισίνας μπορεί να προκαλέσουν επιπρόσθετο ερεθισμό εάν στεγνώσουν. Αφιερώστε χρόνο στο να τα ξεπλύνετε με καθαρό νερό και στεγνώστε τα αυτιά του σκύλου σας με μια πετσέτα. Αυτό αποσκοπεί στη μείωση της φαγούρας και των λοιμώξεων στα αυτιά.

 

Αποσκλήρυνση

Ο αποσκληρυντής νερού, αποτελεί ένα προϊόν, το οποίο ανήκει στην κατηγορία των ιοντοεναλλακτών νερού και πραγματοποιεί επεξεργασία – αποσκλήρυνση του πρωτογενούς νερού. Στο παρόν άρθρο θα αναλυθεί, όσο το δυνατόν πιο απλά – κατανοητά, ότι σχετίζεται με το εν λόγω προϊόν – σύστημα.

Τι είναι η σκληρότητα νερού

Με τον όρο σκληρότητα νερού, αναφερόμαστε κυρίως στην συγκέντρωση αλάτων, τα οποία προέρχονται – δημιουργούνται, ως επί το πλείστον, από τα ιόντα ασβεστίου (Ca++) και μαγνησίου (Mg++), τα οποία υπάρχουν (εκ φύσεως) στο πρωτογενές νερό. Η σκληρότητα του νερού οφείλεται στα πετρώματα (κυρίως ασβεστολιθικά) του υπεδάφους, από τα οποία διέρχεται το βρόχινο νερό. Γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο, τα υπόγεια νερά (γεωτρήσεων) είναι πολύ πιο «σκληρά» από τα επιφανειακά νερά (λίμνες).
Η σκληρότητα του νερού μετριέται σε: Γερμανικούς Βαθμούς (°d) ή σε Γαλλικούς Βαθμούς (°f) ή σε mg/l ανθρακικού ασβεστίου(CaCO3). Ο αντίστοιχος πίνακας στο τέλος του άρθρου παρουσιάζει την συσχέτιση των μονάδων αυτών.
Αναλόγως της περιεκτικότητας σε άλατα ασβεστίου και μαγνησίου, το νερό χαρακτηρίζεται από «Πολύ Μαλακό» έως «Πολύ Σκληρό». Ο αντίστοιχος πίνακας στο τέλος του άρθρου παρουσιάζει τους χαρακτηρισμούς, εν σχέσει με την σκληρότητα του νερού.
Παραδείγματα:
– Το νερό της Αθήνας έχει μία μέση σκληρότητα ~100mg/lt CaCO3, δηλαδή χαρακτηρίζεται ως «Ημίσκληρο Νερό».
– Το νερό της Θεσσαλονίκης έχει μία μέση σκληρότητα ~150mg/lt CaCO3, δηλαδή χαρακτηρίζεται ως «Σχετικά Σκληρό Νερό».

Ποια τα προβλήματα – επιπτώσεις του σκληρού νερού

Τα άλατα των ιόντων ασβεστίου και μαγνησίου έχουν την τάση να επικάθονται, δημιουργώντας ίζημα. Το ίζημα (πέτρα), προσκολλά στις (μεταλλικές κυρίως) επιφάνειες, με αρνητικότατα αποτελέσματα, όπως: Έμφραξη σωληνώσεων νερού, έμφραξη ακροφυσίων (φούρνων ατμού, παγομηχανών, πλυστικών μηχανημάτων, κ.τ.λ.), μείωση της απόδοσης αρχικά και κατόπιν καταστροφή των ηλεκτρικών αντιστάσεων θέρμανσης νερού (θερμοσίφωνες, boilers, πλυντήρια, βραστήρες, κ.τ.λ.), μη ικανοποιητικό αποτέλεσμα πλύσεων (αντικειμένων), υψηλή κατανάλωση απορρυπαντικών και αποσκληρυντικών (όπου αυτά απαιτούνται), κ.α.
Κατά κανόνα, το ~90% του ιζήματος – επικαθίσεων στο νερό, προέρχεται από τα προαναφερθέντα ιόντα. Εάν, καθ’ οποιονδήποτε τρόπο, επιτευχθεί εξάλειψη των ιόντων αυτών και κατ επέκταση των αλάτων τους, τότε το επεξεργασμένο νερό θα παρουσιάζει έως και 90% λιγότερες επικαθίσεις – ίζημα!
Το σκληρό νερό μπορεί να είναι ανεκτό σε αρκετές χρήσεις νερού στο σπίτι όπως το πότισμα κήπου και γενικά στα πλυσίματα. Για άλλες χρήσεις όμως όπως για πόση, στο μπάνιο, στο πλύσιμο πιάτων και ρούχων το σκληρό νερό δεν είναι τόσο αποτελεσματικό όσο το μαλακό.
Για παράδειγμα:
  • Χρησιμοποιείται λιγότερο σαπούνι και προϊόντα καθαρισμού με το μαλακό νερό.
  • Μειώνει το υπόλειμμα σαπουνιού που είναι δύσκολο να απομακρυνθεί και τις επικαθίσεις του μπάνιου.
  • Το υπόλειμμα σαπουνιού μένει στις επιφάνειες και αφήνει κηλίδες σε πιάτα, ποτήρια και επιφάνειες.
  • Θερμαινόμενο το σκληρό νερό στο θερμοσίφωνα δημιουργεί επικαθίσεις. Αυτές βουλώνουν τις υδραυλικές εγκαταστάσεις και “χτίζονται” στην εσωτερική πλευρά του θερμοσίφωνα. Μπορεί έτσι να έχουμε αυξημένα κόστη σε λογαριασμούς ενέργειας και να οδηγηθούμε σε γρήγορη απαξίωση των συσκευών μέχρι που θα είναι απαραίτητη η δαπανηρή αντικατάστασή τους.
  • Το υπόλειμμα του σαπουνιού είναι δύσκολο να απομακρυνθεί και μένει στο δέρμα μετά το μπάνιο. Γεμίζει τους πόρους του δέρματος και σκεπάζει τα μαλλιά. Επίσης είναι πρόσφορο έδαφος για την ανάπτυξη μικροβίων και μπορεί να δημιουργήσει κνησμό και κοκκινίλες στο δέρμα.
  • Η σκληρότητα επίσης μπορεί να δημιουργήσει ανεπιθύμητη γεύση στο πόσιμο νερό ,σε μαγειρεμένα φαγητά με λαχανικά και να δημιουργήσει “θολά” παγάκια.

Τι είναι η αποσκλήρυνση νερού

Η αποσκλήρυνση νερού είναι η μέθοδος κατά την οποία πραγματοποιείται «ανταλλαγή» ιόντων ασβεστίου και μαγνησίου με ιόντα νατρίου (Na), των οποίων τα άλατα δεν επικάθονται. Η επίτευξη της συγκεκριμένης ιοντοεναλλαγής πραγματοποιείται με διέλευση του νερού (συγκεκριμένης ροής – ταχύτητας) μέσα από ειδικές (γι’αυτό το σκοπό) ρητίνες. Οι ρητίνες αποσκλήρυνσης, είναι «φορτισμένες» με νάτριο (Na) και όταν έρθουν σε επαφή με τα ιόντα ασβεστίου και μαγνησίου του νερού, πραγματοποιείται η ιοντοεναλλαγή.
Οι ρητίνες αποσκλήρυνσης, κάποια στιγμή υφίστανται κορεσμό, με αποτέλεσμα να αδυνατούν να πραγματοποιήσουν πλέον ιοντοεναλλαγή. Σε αυτό το σημείο, απαιτείται η αναγέννησή τους. Η αναγέννηση είναι η διεργασία, κατά την οποία οι ρητίνες επανέρχονται (θεωρητικά) στην αρχική τους κατάσταση (απο-κορεσμός) και αυτό επιτυγχάνεται μέσω έκπλυσής τους με πυκνό διάλυμα χλωριούχου νατρίου (NaCl), κοινώς αλατόνερο. Το προϊόν επεξεργασίας, το οποίο πραγματοποιεί την αποσκλήρυνση του πρωτογενούς νερού, αλλά και την αναγέννηση των ρητινών αποσκλήρυνσης (χειροκίνητα ή αυτόματα) ονομάζεται αποσκληρυντής νερού.

Τι είναι ο αποσκληρυντής νερού

Ο αποσκληρυντής νερού είναι ένα προϊόν (σύστημα), το οποίο εφαρμόζεται με σκοπό την παραγωγή – απόδοση αποσκληρυμένου – «μαλακού» νερού. Ο εκάστοτε αποσκληρυντής, αποτελείται από 3 βασικά μέρη:
  1. Την κεφαλή, η οποία αναλαμβάνει (μέσω βαλβίδων) όλες τις λειτουργίες του αποσκληρυντή (επεξεργασία, πλύση, αναγέννηση, κ.τ.λ.)
  2. Το δοχείο (στήλη) ρητινών, το οποίο περιέχει τις ρητίνες αποσκλήρυνσης
  3. Το δοχείο άλμης, το οποίο περιέχει το αλατόνερο

Η λειτουργία του εκάστοτε αποσκληρυντή, είναι απλή και τα βασικά στάδια έχουν ως ακολούθως:

  • Κανονική Λειτουργία: Το πρωτογενές νερό (μέσω της κεφαλής) διέρχεται στην στήλη των ρητινών (όπου πραγματοποιείται η ιοντοεναλλαγή) και εξέρχεται πάλι από την κεφαλή αποσκληρυμένο – «μαλακό».
  • Πλύση: Όταν οι ρητίνες κορεστούν, η κεφαλή πραγματοποιεί αρχικά πλύση, με αντιστροφή της ροής του νερού επί της στήλης και την απόρριψή του στην αποχέτευση.
  • Αναγέννηση: Η κεφαλή πραγματοποιεί αναγέννηση, με αναρρόφηση αλατόνερου (από το δοχείο άλμης) και πλήρωση της στήλης των ρητινών για την επίτευξη της ιοντοεναλλαγής.
  • Πλύση: Η κεφαλή πραγματοποιεί πλύση άδειασμα του συμπυκνώματος (νερό, πλούσιο σε ασβέστιο και μαγνήσιο πλέον) στην αποχέτευση και επιπλέον πλύσεις.
  • Αναπλήρωση: Η κεφαλή πραγματοποιεί προσθήκη απαιτούμενης ποσότητας νερού στο δοχείο της άλμης, ώστε να δημιουργηθεί νέο κορεσμένο διάλυμα αλατόνερου, για την επόμενη αναγέννηση.

Στήλες αποσκλήρυνσης 13,5lt | 9×17, 16,5lt | 10×17, 31,5lt | 9×35, 38,5lt | 10×35

Πως επιλέγεται ο καταλληλότερος αποσκληρυντής;

Ο αποσκληρυντής νερού δεν είναι σε καμία περίπτωση μία συσκευή Plug & Play! Για την επιλογή του απαιτείται συλλογή, ανάλυση, διαστασιολόγιση και μελέτη δεδομένων. Μόνο κατ’αυτόν τον τρόπο είναι εφικτή η ορθή επιλογή του και κατ’επέκταση τα όποια θετικότατα – ζητούμενα αποτελέσματα της εφαρμογής του.

Τι απαιτήσεις έχει η εγκατάσταση – λειτουργία αποσκληρυντή

  • Εγκατάσταση: Για την εγκατάσταση ενός οποιουδήποτε αποσκληρυντή, απαιτούνται:
    • Υδραυλικές αναμονές (είσοδος νερού, έξοδος νερού, αποχέτευση)
    • Ηλεκτρική αναμονή (πρίζα, πλησίον του αποσκληρυντή)
  • Λειτουργία: Για την ορθή λειτουργία του αποσκληρυντή, απαιτείται η τροφοδοσία του δοχείου της άλμης με χοντρό αλάτι, κατά διαστήματα.
  • Συντήρηση: Πρακτικά, ο οποιοσδήποτε αποσκληρυντής δεν απαιτεί περιοδική συντήρηση. Τεχνική επέμβαση πραγματοποιείται μόνον όταν παρουσιαστεί δυσλειτουργία – πρόβλημα ή όταν (μετά από σεβαστό χρονικό διάστημα) απαιτηθεί η αντικατάσταση ρητινών.

 

Ιδιαιτερότητες & Σημαντικές Λεπτομέρειες

  • Το αποσκληρυμένο νερό είναι «πλούσιο» σε νάτριο (Na) και η όποια χρήση του προς άμεση ή έμμεση ανθρώπινη κατανάλωση ή ποτιστική χρήση αντενδείκνυται – απαγορεύεται.
Ο μοναδικός τρόπος χρήσης του αποσκληρυμένου νερού για άμεση ή έμμεση ανθρώπινη κατανάλωση ή ποτιστική χρήση, είναι η μετέπειτα επεξεργασία του από μονάδα αντίστροφης όσμωσης – αφαλάτωσης νερού.
  • Η αποσκλήρυνση δεν πρέπει να χαρακτηρίζεται σε καμία περίπτωση ως αφαλάτωση και ο αποσκληρυντής δεν είναι αφαλατωτής (όπως λανθασμένα πολλοί τον αποκαλούν)!
Το εξερχόμενο (αποσκληρυμένο – «μαλακό») νερό εξακολουθεί να περιέχει την ίδια ποσότητα αλάτων, αλλά διαφορετικής χημικής σύστασης (με αποτέλεσμα, να μην επικάθονται).
  • Με την ιοντοεναλλαγή – αποσκλήρυνση επιτυγχάνεται μείωση των επικαθίσεων (στην καλύτερη των περιπτώσεων) έως και ~90%, αλλά όχι κατά 100%!
Για την επίτευξη πλήρους εξάλειψης των επικαθίσεων (~100%) εφαρμόζεται είτε μονάδα απιονισμού, είτε μονάδα αντίστροφης όσμωσης – αφαλάτωσης νερού.
  • Η εφαρμογή αποσκληρυντή δεν είναι εφικτή, εάν το πρωτογενές νερό έχει υψηλές τιμές συγκεκριμένων παραμέτρων (π.χ. χλωριούχα).
Γι αυτό ακριβώς το λόγο απαιτείται, πέραν όλων των άλλων δεδομένων που θα προσκομιστούν στον μελετητή και η φυσικοχημική ανάλυση πρωτογενούς νερού.
  • Η εφαρμογή αποσκληρυντή σε πρωτογενές νερό το οποίο περιέχει υψηλές ποσότητες υπολειμματικού χλωρίου, έχει ως αποτέλεσμα την τάχιστη εξασθένηση – καταστροφή των ρητινών αποσκλήρυνσης.
Γι αυτό ακριβώς το λόγο, θεωρητικά, απαιτείται τουλάχιστον μείωση, αν όχι εξάλειψη του υπολειμματικού χλωρίου, πριν τον εκάστοτε αποσκληρυντή.
  • Η εφαρμογή αποσκληρυντή σε νερό το οποίο περιέχει υψηλές ποσότητες σιδήρου, μαγγανίου ή φυσικών οργανικών υλικών μπορεί να οδηγήσει σε κιτρινισμένο νερό.
Εάν αντιμετωπίζετε ροή κιτρινισμένου νερού, που μοιάζει με θαλασσινό, μην ανησυχήσετε.
Τώρα που η σκληρότητα έχει αφαιρεθεί από το αποσκληρυντή, όλα μοιάζουν ιδανικά. Ωστόσο, σε πολλές περιπτώσεις, το νερό κιτρινίζει μετά την διαδικασία αποσκλήρυνσης.
Σε μερικά νερά, τα διαλυμένα συστατικά σιδήρου είναι κυρίως η αιτία κιτρινίσματος του νερού. Η λύση σε αυτή την περίπτωση είναι να βεβαιωθείτε για την καταλληλότητα των σωληνώσεων που καταλήγουν στο χώρο σας. Ακόμη μια λύση είναι να ελέγξετε το νερό για τυχόν παρουσία βακτηρίων ή μαγνησίου, που επίσης μπορεί να προκαλέσουν το κιτρίνισμα του νερού.
Σε κάθε περίπτωση, επικοινωνήστε μαζί μας για την εύρεση της κατάλληλης λύσης στην αποσκλήρυνση του νερού σας.

Είδη φίλτρων – Ένας αναλυτικός οδηγός

Προσρόφησης: Με αυτά τα φίλτρα το νερό περνάει μέσα από άνθρακα, κάρβουνο, KDF (ένα προϊόν χαλκού και ψευδαργύρου) και κεραμικά, με τα οποία υγρά, αέρια και διαλυτά στοιχεία κατακρατούνται. Αυτά τα φίλτρα είναι τα καλύτερα όσον αφορά τους οργανικούς ρύπους και το χλώριο και βελτιώνουν τη γεύση του νερού σας. Δεν αφαιρούν τα νιτρικά άλατα, ορισμένα βαρέα μέταλλα και το φθόριο και μπορούν να γίνουν παράδεισος για βακτήρια, εάν δεν αντικαθίστανται τακτικά τα ανταλλακτικά.

Τύποι: για ολόκληρο το σπίτι και ειδικά για το σημείο του νεροχύτη της κουζίνας, για το ντους, για όλες τις συσκευές που λειτουργούν με νερό (ψυγείο- καφετιέρα- πλυντήριο), κανάτες με ενσωματωμένο φίλτρο, μπουκάλι με ενσωματωμένο φίλτρο.


Απόσταξης: Αυτά το σύστημα θερμαίνει το νερό σε σημείο βρασμού και στη συνέχεια συλλέγει τους υδρατμούς όπως συμπυκνώνονται, αφήνοντας πολλές από τις προσμίξεις πίσω, ιδίως τα βαρέα μέταλλα. Μερικές προσμίξεις που μετατρέπονται εύκολα σε αέρια, όπως πτητικές οργανικές χημικές ουσίες, μπορούν να μεταφερθούν με τον υδρατμό, έτσι μερικά συστήματα απόσταξης χρησιμοποιούν επίσης φίλτρα άνθρακα για την απομάκρυνση ορισμένων από αυτές τις προσμίξεις. Αυτά είναι καλύτερα στην αφαίρεση ανόργανων ρύπων, όπως τα βαρέα μέταλλα, νιτρικά, και τη σκληρότητα (δηλαδή ασβέστιο και μαγνήσιο). Μπορούν να αφαιρέσουν κάποια βακτήρια. Ορισμένοι καταναλωτές παραπονούνται ότι το νερό είναι άγευστο μετά την απόσταξη. Τα φίλτρα αυτά δεν θα αφαιρέσει χλωραμίνες.

Τύποι: συσκευές για χρήση δίπλα στο νεροχύτη.


Μεμβράνες: Μπορεί να είναι μία σειρά από μεμβράνες ή μία μεμβράνη η οποία κατακρατά ένα ορισμένο μέγεθος σωματιδίων και αφήνει όλα τα υπόλοιπα να περνούν. Τα ανοίγματα φίλτρανσης είναι συνήθως μεγαλύτερα από αυτά των μεμβρανών της αντίστροφης όσμωσης, και μπορούν να χρησιμοποιηθούν σε συνδυασμό με άλλους τύπους φίλτρων, όπως UV. Ένα φίλτρο “1 micron” θα απομακρύνει σωματίδια και τα περισσότερα βακτήρια, κρυπτοσπορίδια, και ιούς.

Τύποι: φίλτρα για ολόκληρο το σπίτι.


Αντίστροφης όσμωσης: Τα φίλτρα της αντίστροφης όσμωσης χρησιμοποιούν τη φυσική πίεση του νερού της οικιακής βρύσης ώστε να περάσει το νερό μέσα από μία ημιδιαπερατή μεμβράνη, η οποία διαχωρίζει τους ρύπους από το νερό. Αποτελούν την καλύτερη λύση για την αφαίρεση των βακτηρίων. Ωστόσο, για κάθε τρία γαλόνια που τρέχει μέσα από το φίλτρο, θα πάρετε μόνο ένα γαλόνι νερού.

Τύποι: συστήματα φίλτρανσης κυρίως για το νεροχύτη της κουζίνας.


U.V : Τα συγκεκριμένα φίλτρα επεξεργασίας χρησιμοποιούν το υπεριώδες φως για την απολύμανση του νερού ή για τη μείωση των βακτηρίων. Είναι τα πιο αποτελεσματικά για την αφαίρεση βακτηρίων και ιών, αλλά δεν αφαιρεί χημικούς ρύπους.

Τύποι: φίλτρα για ολόκληρο το σπίτι.

 

Γενικοί κανόνες ασφαλείας πισίνας

 

Μερικοί κανόνες που πρέπει να ακολουθούμε όλοι ώστε να διασκεδάζουμε πάντοτε με ασφάλεια όταν βρισκόμαστε μέσα ή γύρω από μία πισίνα:

 

Α. Μέσα Και Γύρω Από Την Πισίνα

  • Συμβουλέψτε τους επισκέπτες της πισίνας σας για τα βάθη της.
  • Μην αφήσετε ποτέ παιδιά κάτω των 12 ετών, να κολυμπούν χωρίς επιτήρηση και χωρίς σωσίβιο.
  • Πολλά παιδιά που χρησιμοποιούν ταυτόχρονα την πισίνα, αποτελούν κίνδυνο.
  • Εάν δεν ξέρετε καλό κολύμπι, τότε κάνετε μπάνιο μόνο στα ρηχά.
  • Μην μπαίνετε ποτέ στο νερό πριν περάσουν δύο έως τέσσερις ώρες από την ώρα που φάγατε.
  • Μην πλησιάζετε απρόσεκτα στον βατήρα ή την τσουλήθρα.
  • Μην κολυμπάτε όταν αισθάνεστε ρίγη ή κούραση, όταν είστε ιδρωμένοι ή όταν έχετε κάνει χρήση αλκοόλ σε μεγάλη ποσότητα.
  • Απομακρύνετε τυχόν γυαλικά από τον χώρο της πισίνας.
  • Εάν απαιτείται και είναι δυνατόν να απομονώσετε τον χώρο της πισίνας, με περίφραξη, κάλυμμα, κλπ.

 

Β. Χημικά

Ιδιαίτερη προσοχή και φροντίδα, πρέπει να λαμβάνετε για προβλήματα που μπορούν να προκύψουν από τα χημικά της πισίνας, όταν βρεθούν σε λάθος χέρια (και κυρίως παιδιά).

  • Αποθηκεύετε τα χημικά μακριά από παιδιά, σε δροσερό και σκοτεινό μέρος.
  • Μην αναμειγνύετε τα χημικά.
  • Όταν τροφοδοτείτε με χημικά την πισίνα, να παίρνετε προφυλάξεις, όπως:
    • φορέστε παλιά ρούχα
    • η θέση σας να είναι ενάντια στον αέρα
    • μην στέκεστε ποτέ πάνω από το δοχείο που ανοίγετε.
  • Ξεπλύνετε προσεχτικά τα χέρια σας μετά από κάθε χρήση χημικών.
  • Αποφύγετε την επαφή χημικών με υγρά χέρια.
  • Για την διάλυση των χημικών σε νερό, χρησιμοποιείτε πάντα καθαρά πλαστικά δοχεία και τροφοδοτείτε πάντοτε το χημικό στο νερό και όχι αντίστροφα.
  • Εάν κάποιο σοβαρό δυστύχημα συμβεί, ξεπλύνετε το δέρμα με άφθονο νερό και επισκεφθείτε αμέσως γιατρό.

 

Γ. Κανόνες Υγιεινής

Για μια καθαρή και υγιεινή πισίνα θα πρέπει οι χρήστες να βοηθούν από την μεριά τους για την διατήρησή της.

  • Πριν μπείτε στην πισίνα, βεβαιωθείτε ότι είστε καθαροί από άμμο ή χώματα.
  • Μη χρησιμοποιείτε λάδι ή αντηλιακές κρέμες. Σε περίπτωση που χρησιμοποιείτε κάποια κρέμα μετά το μπάνιο σας και θελήσετε να ξαναβουτήξετε, κάντε ντους με σαπούνι.

 

Καλό Καλοκαίρι!

 

 

Βασικές γνώσεις “χημείας” πισίνας

Τι συμβαίνει στο νερό της πισίνας σας

  • Παλιότερα οι πισίνες δεν διέθεταν σύστημα καθαρισμού.
  • Η σημερινή κοινωνία απαιτεί: οικονομία, υγιεινή, ευχάριστη αίσθηση στη θέα ή τη χρήση της πισίνας.

Προβλήματα νερού πισίνας

  • Το νερό ρυπαίνεται από την ατμόσφαιρα και τους λουόμενους. Αναπτύσσεται έτσι άλγη και πρασινίζει το νερό.
  • Ο αέρας και η βροχή εισάγουν στο νερό της πισίνας σκόνη, χώμα και φύλλα και το θολώνουν.

Αντιμετώπιση των προβλημάτων

  • Διατήρηση μέσα στο νερό μιας επαρκούς ποσότητας υπολειμματικού χλωρίου που καταστρέφει τους μικροοργανισμούς και τα βακτήρια που εισέρχονται σ’ αυτό.
  • Εφοδιασμός της πισίνας με ένα φίλτρο, που κατακρατεί τις αιωρούμενες στο νερό ουσίες, με τη βοήθεια μιας αντλίας, η οποία εξαναγκάζει ολόκληρη τη μάζα του νερού να περάσει μέσα απ’ αυτό.
  • Υπάρχουν κι άλλες μέθοδοι καθαρισμού όπως ιώδιο, βρώμιο, όζον, ιονιστές νερού, υπεριώδης ακτινοβολία αλλά παρουσιάζουν αυξημένο κόστος και σπάνια μπορούν να χρησιμοποιηθούν αποκλειστικά.

Το pH

  • Έχει κλίμακα βαθμολόγησης από 0 μέχρι 14.
  • Από 0 έως 7 το νερό είναι όξινο.
  • Από 7 έως 14 το νερό είναι αλκαλικό (ή βασικό).
  • Στο 7 το νερό είναι ουδέτερο.
  • Το ιδανικό pH για νερό πισίνας είναι από 7,2 μέχρι 7,6.
  • Κάτω από 7,2 το νερό είναι διαβρωτικό και τσούζει στα μάτια και τη μύτη των λουομένων, καθώς και φθείρει τα μεταλλικά μέρη της πισίνας.
  • Πάνω από 7,6 το νερό παίρνει γαλακτώδη όψη λόγω του ασβεστίου και ταυτόχρονα καθιστά δύσκολη έως και αδύνατη την δράση του υπολειμματικού χλωρίου

Το χλώριο

  • Η περιεκτικότητα του νερού σε υπολειμματικό χλώριο πρέπει να είναι από 0,5 μέχρι 0,8 mg/lt.
  • Το χλώριο δρα εναντίον μικροοργανισμών, βακτηρίων και άλλων ανεπιθύμητων ουσιών που εισέρχονται στο νερό της πισίνας με οποιονδήποτε τρόπο (λουόμενοι, αέρας, βροχή κλπ).

Η φίλτρανση

  • Η αντλία κάνει αναρρόφηση νερού απ’ τον πυθμένα της πισίνας (φρεάτιο πυθμένα) και από την επιφάνεια (skimmers ή σχάρα υπερχείλισης, ανάλογα με την κατασκευή).
  • Το φίλτρο περιέχει ποσότητα άμμου με κοκκομετρία από 0,5mm έως 0,7mm ανάλογα με την περίπτωση, μέσα από την οποία περνάει το νερό, και έτσι κατακρατεί τα σωματίδια που υπάρχουν στην πισίνα μέσω της διακασίας της διήθησης.
  • Όταν το φίλτρο κατακρατήσει πολλές ακαθαρσίες και «φράξει», τότε πρέπει να γίνεται πλύσιμο του φίλτρου με ανάστροφη κυκλοφορία του νερού μέσα απ’ το φίλτρο προς το αποχετευτικό σύστημα.

Γνωρίζουμε τι νερό πίνουμε

Στη σημερινή εποχή το θέμα της ποιότητας του νερού σε πολλές περιοχές της Ελλάδας προκαλεί την ανησυχία όλο και περισσότερων καταναλωτών. Το δίκτυο διανομής σε πολλές περιπτώσεις είναι απαρχαιωμένο και ακατάλληλο. Παρόλο που τα συστήματα παροχής νερού της πόλης εφαρμόζουν διεργασίες κάθαρσης νερού (όπως φιλτράρισμα και χλωρίωση) πολλοί ρύποι μπορούν τελικά να περάσουν με την παροχή ύδρευσης στα νοικοκυριά. Η δυσάρεστη γεύση, οσμή χλωρίου, στερεά σωματίδια (χώμα, σκουριά, άμμος, λάσπη) και η θολότητα είναι χαρακτηριστικά παραδείγματα αυτής την κατάστασης. Δεν είναι όμως τόσο σοβαρά αυτά που βλέπουμε στο νερό, όσο αυτά που δεν βλέπουμε. Οι ουσίες με την μεγαλύτερη επικινδυνότητα για την υγεία μας, όπως τα οργανικά χημικά, τα βαρέα μέταλλα, οι μικροοργανισμοί, είναι αόρατες, άοσμες και άγευστες.

Τα φίλτρα νερού είναι συστήματα που χρησιμοποιούνται για την αφαίρεση ενός μεγάλου εύρους ρύπων του νερού, όπως ιζήματα, χλώριο, παράγωγα χλωρίου, αμίαντο, νιτρικά, μόλυβδο, χαλκό, αρσενικό, σίδηρο, κάδμιο, υδράργυρο, οργανικές ενώσεις, φυτοφάρμακα, ζιζανιοκτόνα, αλλά και παθογόνους μικροοργανισμούς (βακτήρια, ιούς, Cryptosporidium και κύστες Giardia).

Υπάρχουν πολλοί τροποί  φίλτρανσης του νερού. Η πιο διαδεδομένη μέθοδος φίλτρανσης νερού είναι με τη χρήση φίλτρων ενεργού άνθρακα. Τα φίλτρα ενεργού άνθρακα λειτουργούν μέσω της απορρόφησης που πραγματοποιείται λόγω ενδομοριακής έλξης, μεταξύ της επιφάνειας του άνθρακα, και της ουσίας που απορροφάται. Υπάρχουν πολλοί τύποι ενεργού άνθρακα, που χρησιμοποιούνται στην φίλτρανση του νερού. Οι πιο γνωστές ύλες που χρησιμοποιούνται για την παραγωγή ενεργοποιημένου άνθρακα είναι το ξύλο, ο λιγνίτης, ο άνθρακας και η καρύδα.

Οι κυριότεροι μολυσματικοί παράγοντες που μπορεί και μειώνει ο ενεργοποιημένος άνθρακας είναι: το χλώριο, τα M.T.B.E. (Μεθυλικός-Τριτογενής-Βουτυλικός-Αιθέρας από τα οξυγονωμένα καύσιμα των αυτοκινήτων), οι κύστες, οι πτητικές οργανικές ενώσεις (Π.Ο.Ε.), δηλαδή χημικές ουσίες, φυτοφάρμακα και παραπροϊόντα απολύμανσης, οι γεύσεις, οι μυρωδιές, και ο μόλυβδος.

Μια άλλη τεχνολογία που έχει εδραιωθεί σε παγκόσμια κλίμακα ως η αποτελεσματικότερη μέθοδος για την φίλτρανση του πόσιμου νερού είναι η μέθοδος της αντίστροφης όσμωσης. Η μέθοδος αυτή χρησιμοποιεί μια ημι-διαπερατή μεμβράνη για να φιλτράρει τους μολυσματικούς παράγοντες. Το νερό αναγκάζεται να περάσει μέσα από την μεμβράνη. Μόνο τα μόρια του καθαρού νερού περνούν μέσω της μεμβράνης, ενώ ένα μεγάλο ποσοστό του νερού και όλες οι ακαθαρσίες δεν μπορούν να περάσουν και στην συνέχεια αποβάλλονται μέσω ταυτόχρονης πλύσης της μεμβράνης. Η διαπερατότητα της μεμβράνης αγγίζει έως και τα 0.0001 μm την στιγμή που ο πιο “λεπτός” ενεργός άνθρακας μπορεί να φτάσει τα 0.1 μm.

Η μέθοδος της αντίστροφης όσμωσης στην καλύτερη περίπτωση είναι αποτελεσματική για τους εξής μολυσματικούς παράγοντες: τα ανόργανα διαλυμένα άλατα, τα αιωρούμενα στερεά, τις διαλυμένες χημικές ουσίες, τα νιτρικά, τα νιτρώδη, το αρσενικό, τα  βαρέα μέταλλα όπως ο μόλυβδος, το βάριο, το κάδμιο, το εξασθενές χρώμιο κ.τ.λ. Για τα τελευταία, η αντίστροφη όσμωση πετυχαίνει έως και 96% απόρριψη, ενώ για το μεγαλύτερο εύρος των βλαβερών ουσιών και παρασίτων πετυχαίνει έως και το 99% αππόριψη.

Ο συνδυασμός αυτών των δύο τρόπων φίλτρανσης, δηλαδή μια συστοιχία, η οπόια περιλαμβάνει ένα προ-φίλτρο άνθρακα και την κυρία μονάδα καθαρισμού, την αντίστροφη όσμωση, δίνει την καλύτερη λύση για τους κατοίκους των πόλεων και όχι μόνο.

Εμφιαλωμένο νερό

Είναι αδιαμφισβήτητα το απαραίτητο «αξεσουάρ» του καλοκαιριού: ένα μπουκαλάκι με εμφιαλωμένο νερό στο χέρι, είτε περπατάμε στους καυτούς δρόμους της πόλης, είτε λιαζόμαστε στην παραλία. Η κατανάλωση εμφιαλωμένου νερού κερδίζει όλο και περισσότερους πιστούς στη χώρα μας, αν και ακόμη είμαστε πολύ κάτω από το μέσο όρο της υπόλοιπης Ευρώπης. Εκτιμάται ότι ο μέσος Ευρωπαίος καταναλώνει 80-100 λίτρα εμφιαλωμένου νερού το χρόνο, ενώ οι… πρωταθλητές Ιταλοί φτάνουν τα 150 λίτρα. Πόσοι από εμάς, όμως, γνωρίζουμε τι πίνουμε; Και πόσοι μπορούμε να καταλάβουμε τι αναγράφεται στην ετικέτα ενός εμφιαλωμένου νερού, καθώς και αν έχουμε κάνει την καλύτερη επιλογή νερού;

Ποια είναι τα είδη του εμφιαλωμένου νερού;

Επιτραπέζιο νερό

Σύμφωνα με τη νομοθεσία λοιπόν, το επιτραπέζιο νερό επιτρέπεται να είναι οποιασδήποτε προέλευσης (π.χ. από γεώτρηση, από λίμνη, από ποτάμι, ακόμη και αφαλατωμένο νερό θάλασσας). Το επιτραπέζιο νερό μπορεί να έχει υποστεί κάποια διαδικασία απολύμανσης προκειμένου η σύστασή του να είναι σύμφωνη με την αντίστοιχη κοινοτική οδηγία για το πόσιμο νερό. Δηλαδή, πρακτικά η σύσταση του επιτραπέζιου νερού είναι ίδια με αυτή της βρύσης.

Φυσικό Μεταλλικό Νερό

Το φυσικό μεταλλικό νερό έχει αποκλειστικά υπόγεια προέλευση και εμφιαλώνεται επιτόπου στην πηγή προέλευσής του (συνήθως γεώτρηση). Οι κοινοτικές οδηγίες απαγορεύουν οποιαδήποτε κατεργασία ή απολύμανση στο φυσικό μεταλλικό νερό. Η υπόγεια προέλευση του φυσικού μεταλλικού νερού, καθώς και η απαγόρευση οποιασδήποτε δραστηριότητας σε ικανοποιητική απόσταση γύρω από τη γεώτρηση εξασφαλίζουν την προστασία του από τα μικρόβια. Η σύστασή του μπορεί να περιέχει διάφορα μέταλλα και ιχνοστοιχεία, όπως το μαγνήσιο, το ασβέστιο, το κάλιο κ.λ.π. Η μόνη επεξεργασία που επιτρέπεται στο φυσικό μεταλλικό νερό είναι η αφαίρεση ή η προσθήκη διοξειδίου του άνθρακα, οπότε το νερό χαρακτηρίζεται ανάλογα ως «φυσικά ανθρακούχο», «με προσθήκη διοξειδίου του άνθρακα» ή «ενισχυμένο με αέριο της πηγής».

Νερό Πηγής

Το νερό πηγής είναι η ενδιάμεση κατηγορία ανάμεσα στο επιτραπέζιο και φυσικό μεταλλικό νερό. Το νερό πηγής μοιάζει με το φυσικό μεταλλικό νερό ως προς το ότι έχει οπωσδήποτε υπόγεια προέλευση, σταθερή σύσταση, δεν υφίσταται καμία διαδικασία απολύμανσης και εμφιαλώνεται πάντα στην πηγή προέλευσής του. Διαφέρει όμως, από το φυσικό μεταλλικό νερό ως προς το ότι η σύστασή του δεν ακολουθεί αυτή του φυσικού μεταλλικού νερού, αλλά του επιτραπέζιου. Αυτό σημαίνει ότι το νερό πηγής δεν είναι πλούσιο σε κάποιο μεταλλικό στοιχείο (π.χ. Μαγνήσιο, Ασβέστιο), ούτως ώστε να χαρακτηριστεί μαγνησιούχο, ασβεστούχο κ.τ.λ. Πάντως, το πιθανότερο είναι να δούμε το χαρακτηρισμό «νερό πηγής» σε κάποιο εισαγόμενο νερό, δεδομένου ότι τα εμφιαλωμένα ελληνικά νερά ανήκουν είτε στα φυσικά μεταλλικά είτε στα επιτραπέζια.

Ποιά είναι τα μειονεκτήματα του εμφιαλωμένου νερού;

Ακριβό

Έρευνα του 2014 έδειξε ότι πληρώνουμε 1.000 φορές ακριβότερο ένα προϊόν που υπάρχει άφθονο στο σπίτι και στη φύση….

Το νερό βρύσης κοστίζει 1€ το κυβικό μέτρο δηλαδή τα 1000 λίτρα.

Το εμφιαλωμένο κοστίζει από 0,5€ έως 2€ το λίτρο δηλαδή πάνω από 1.000€ το κυβικό μέτρο!

Άβολο

Άνθρωποι που χρησιμοποιούν εμφιαλωμένο νερό συχνά έχουν την τάση να έχουν πολλά μπουκάλια στα πόδια τους – άδεια δοχεία ή καινούριες κανάτες που περιμένουν να χρησιμοποιηθούν. Οι άνθρωποι συνήθως κρατάνε το «καθαρό» νερό για ειδικούς λόγους, π.χ. καφέδες, ποτά, αντί να το καταναλώνουν άνετα όποτε χρειάζεται. Σε όλα τα νοικοκυριά εμφανίζεται το φαινόμενο της έλλειψης εμφιαλωμένου νερού όταν αυτό είναι απαραίτητο καθώς και της κουραστικής διαδικασίας (που προκαλεί αναστολή..) της μεταφοράς του!

Ακατάλληλο

Ο μεγαλύτερος κίνδυνος που προκύπτει από τα εμφιαλωμένα νερά είναι ο εξής: Σε κάθε φιάλη αναγράφεται με ψιλά γράμματα, που είναι δυσδιάκριτα, αυτό που υποχρεούνται οι εμφιαλώτριες εταιρίες από το νόμο να αναγράψουν εμφανώς: ‘Το παρόν να φυλάσσεται σε δροσερό και σκιερό μέρος (θερμοκρασία μέχρι 18 βαθμούς κελσίου)’. Ως γνωστό όμως σχεδόν κανένας από τους αποθηκευτικούς χώρους εμφιαλωμένων νερών δεν τηρεί τις παραπάνω προϋποθέσεις, ειδικά την άνοιξη και το καλοκαίρι. Τα μπουκάλια μεταφέρονται με  φορτηγά – ψυγεία και αφήνονται σε αποθήκες από λαμαρίνα και βράζουν στην κυριολεξία, ή αφήνονται στα πεζοδρόμια κάτω από τον ήλιο, ή σε αποθήκες μη κατάλληλες για αποθήκευση. Αυτό σημαίνει άνοδο της θερμοκρασίας εντός του πλαστικού μπουκαλιού, δημιουργία ενώσεων και πολλαπλασιασμό των μικροβίων με γεωμετρική πρόοδο, που καθιστούν το νερό ακατάλληλο προς πόση.

Επικίνδυνο

Το χειρότερο είναι ότι τις περισσότερες φορές προτιμάμε το εμφιαλωμένο νερό για τα παιδιά ή τους ηλικιωμένους ή για τους ανθρώπους υψηλού κινδύνου μη γνωρίζοντας πως κάποια χαλασμένη παρτίδα εμφιαλωμένου, μπορεί να αποβεί επικίνδυνη.